Opis obrazu Eugene Delacroix „Śmierć Ofelii”

Opis obrazu Eugene Delacroix Śmierć Ofelii

Film oparty jest na jednym z odcinków z tragedii Williama Szekspira „Hamleta”. Eugene Delacroix zawsze interesował się tajemnicami duszy. Wcielając się w Ofelię w stanie pół-majaczenia, próbuje pojąć ludzką istotę. Podobnie jak wielu romantyków, Delacroix wierzył, że to właśnie w stanie szaleństwa lub śmiertelnej agresji wychodzą na powierzchnię najgłębsze doświadczenia człowieka.

Nie sposób nie zauważyć oryginalności i szczególnej energii artystycznego świata obrazu. W kolorystyce krajobrazu dominuje błękit i zieleń. Ale dzięki zawiłościom ich odcieni praca Delacroix nie wygląda ponuro. Wręcz przeciwnie, okazuje się tłoczony i dynamiczny. Kontury drzew, dokładny obraz każdego liścia, spokojne fale poruszające się po tafli wody nadają obrazowi niezwykłą żywotność. Wydaje się trochę więcej – i słychać plusk wody i śpiew świerszczy. Natura jest spokojna. Wokół panuje cisza i spokój.

Nie ma spokoju tylko w duszy Ofelii. W jej oczach widać rozpacz i całkowitą beznadziejność. Uczucie nieopisanej tęsknoty znajduje odzwierciedlenie w nienaturalnej pozie bohaterki. Wydawało się, że artystka uchwyciła moment upadku Ofelii, a teraz, dzięki umiejętnościom artystki, wypoczywa w chłodnych wodach. Jeszcze chwila – a bohaterka puści gałąź drzewa, symbolizującą jej życie. Widzimy kobietę na sekundę przed jej posłuszeństwem starożytnemu żywiołowi. I na tym polega dramatyczne napięcie pracy. Warto zauważyć, że ciało Ofelii i stojący obok pień drzewa są niejako oświetlone światłem księżyca. Dusza bohaterki jest jak płomień, gotowy do zgaszenia i stania się częścią ciemnej nocy.

Celebrowanie piękna, wspaniałości i nieśmiertelności natury rezonuje ze stanem umysłu Ofelii i tylko potęguje tragedię sytuacji. Delacroix pokazuje, jak samotne i ulotne jest życie ludzkie.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)