Opis obrazu Lucasa Cranacha „Wenus”

Opis obrazu Lucasa Cranacha Wenus

Lucas Cranach Senior przedstawił Wenus w oparciu o ideał kobiecego piękna, który był popularny w okresie renesansu. Szczupła, wręcz anemiczna postać, blada do niebieskiej jasnej skóry, duże wyłupiaste oczy, rodzaj wynędzniałej kanciastości sylwetki, wysokie czoło, szczupłe ręce i nogi, długie, cienkie palce – te szczegóły ciała starały się podkreślać w sobie panie średniowiecza.

Celowo bardzo mocno ściągnęli włosy z tyłu głowy, tak że ich oczy były lekko wyłupiaste, ogolili czoła tak, że wydawały się bardzo wysokie. Kobiety pilnie unikały ekspozycji na słońce, aby skóra była blada.

A Venus Cranach to kanciasta postać nastolatki o bladej skórze, cienkich, długich ramionach, która podkreśla przezroczysty, nieważki szalik, który trzyma w dłoniach.

Włosy są mocno ściągnięte z tyłu głowy, schowane pod ozdobną siateczką. Na karku cenny naszyjnik, na łańcuszku stylizowany krzyż. Przezroczysta zasłona w dłoniach niczego nie zasłania, bo zapewne dziewczyna trzyma zasłonę nawet nieśmiało, choć jej spojrzenie mówi o czymś przeciwnym: jej spojrzenie jest bardzo zalotne, jakby uwodzi widza.

W czasach Cranacha Starszego artyści bardzo rzadko malowali nagość. Naga postać kobieca była zwykle przedstawiana tylko w scenach mitologicznych lub narracyjnych. Cranach malował nagie ciała w nieco prymitywnym stylu, odrzucając klasyczne kanony i ducha czasu. Nie jest to zaskakujące, ponieważ Cranach był protestantem, komunikując się z Marcinem Lutrem, z zadowoleniem przyjął reformę.

Pewnego razu Cranacha Starszego uderzyło piękno księżniczki Sybilli, którą w imieniu Johanna Harda zabiegał o swojego syna Johanna Friedricha. Od tego czasu wszystkie postacie kobiece na jego obrazach były jak Sybilla. Oto Wenus: twarz z policzkami, wąskie, skośne, lekko wąskie oczy, mały ostry podbródek, słodko-słodki uśmiech. Te rysy twarzy bardzo przypominają twarz księżniczki.

Styl Cranacha w duchu północnego renesansu zdaje się przeciwstawiać wspaniałym kobietom włoskiego południowego renesansu. Czaszkowata Wenus to długonogi, smukły, kanciasty nastolatek. Nierozwinięta pierś dziewczynki, anemiczna postać na długi czas stała się standardem kobiecej urody „typu Cranacha”.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)