Opis obrazu Michaiła Łarionowa „Wenus”

Opis obrazu Michaiła Łarionowa Wenus

Michaił Łarionow namalował obraz „Wenus” w 1912 roku. W tym czasie interesowały go przejawy sztuki ludowej, rysunki dzieci i przedmioty artystyczne z dawnych kultur. Dlatego w cechach leżącego nagiego, archaicznego, uproszczonego, gdzieś nawet infantylnego zasobu stylistycznego łatwo się domyślić.

Na obrazie jest kilka kolorów: jasnożółte, białe, zielone i jaskraworóżowe detale, a kontury postaci są w kolorze czerwono-brązowym. Wenus została wypuszczona przez Larionova z charakterystyczną ironią i uśmiechem. To jest absolutnie abstrakcyjne, nie jest już osobą, ale symbolem, schematem, choć artystka mówi nam, że jest pierś, jest narysowana, włosy i pierze. W tle odgaduje się również schematyczne stworzenia podobne do kotów.

Autorstwo Michaiła Łarionowa należy do kilku „Wenus” – Wenus i Michała, Żydówki, Katsapa Wenus, a także Turka, Murzyna itp. Każdy z nich zszokowany, stał się odpowiedzią na tych, którzy wzywali artystę do wyrzeczenia się awangardy i powrotu do sztuki klasycznej… Stały się symbolami przejścia Michaiła Łarionowa od neo-prymitywizmu do abstrakcjonizmu. Wielu, w szczególności Alexander Benois, uważało, że Łarionow wciąż może zostać „artystą zachowującym się normalnie”, ale odpowiedzią na te pytania była „Wenus”.

Mimo pogardy dla kobiecości sam autor miał muzę i towarzysza – Natalię Gonczarową poznał w 1900 roku, kiedy studiował w Moskiewskim Instytucie Malarstwa. Mąż i żona – Łarionow i Gonczarowa – pójdą ramię w ramię przez całą drogę awangardowych artystów, będzie „Jack of Diamonds”, „Donkey’s Tail” i „Blue Horseman”.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)