Opis obrazu Pabla Picassa „Dziewczyna rzucająca kamieniem”

Opis obrazu Pabla Picassa Dziewczyna rzucająca kamieniem

Wielki artysta o wielu stylach pisania nie starał się pisać w swoich pracach w ustalonych ramach standardu, układając wszystkie szczegóły na półkach.

Na każdym etapie twórczym artysty, w okresie jego surrealistycznej formacji, znajdowała się Muza, która zainspirowała powstanie nowych, ciekawych arcydzieł.

Żonaty z baletnicą Olgą Khokhlovą, która pragnęła być obecna na wszystkich jego płótnach, zwrócił się ku neoklasycyzmowi. A przejście na surrealizm nastąpiło nieco później, gdy w jego życie wkroczyła młoda blondynka Maria Teresa Walter. Dzięki związkowi z nią większość obrazów Pabla stanowiła dziedzictwo surrealizmu, a także odzwierciedlała się w cyklach geograficznych. Dzieje się tu połączenie klasyki i antycznych motywów.

W swoich płótnach artysta dokonuje figuratywnego rozcięcia kobiecego ciała, a z jego części składowych próbuje konstruować potwory. Jedną z takich prac jest obraz „Dziewczyna rzucająca kamieniem”, namalowany w 1931 roku.

Jest jak dziecko, rozbiera na części nową zabawkę, aby zobaczyć „co jest w środku”, prowadzi badania nad nowym modelem na płótnie. Fragmenty ciała są składane, skręcane i rozbierane. Bawi się nim jak konstruktor i stara się ustalić, co się stanie, jeśli elementy zostaną ułożone w inny sposób. A wynik pokazuje, że niezależnie od zmiany zmiany szczegółów, zmysłowość zostaje zachowana bez obecności agresji. Patrząc na zdjęcie, można odnieść wrażenie, że dziewczyna jest wyrzeźbiona z plasteliny, tak miękkich i opływowych form.

Sam człowiek i jego części ciała stają się skrzepami dzikich, naturalnych zasad i naturalnych pragnień. Artysta zadaje sobie pytanie „Jakim stworzeniem jest człowiek?”, Co się stanie, jeśli wszystkie zbędne elementy zostaną usunięte? Pozostanie tylko ucieleśnienie istoty człowieka w naturalnych pragnieniach i elementach ciała.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)