Opis obrazu Pierre’a Auguste’a Renoira „Dziewczyny w czerni”

Opis obrazu Pierrea Augustea Renoira Dziewczyny w czerni

Pierre Auguste Renoir jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli impresjonizmu i był pierwszym z artystów w tym kierunku, który stał się sławny i osiągnął sukces. Tymczasem przez całe życie próbował wyprzeć się tego gatunku, starając się udowodnić przywiązanie do klasycznych tradycji i zdobyć uznanie oficjalnego Salonu. Najczęściej malował świeckie portrety i sceny rodzajowe, szczególne miejsce w jego twórczości zajmowały portrety kobiet i dzieci. Jego żona Alina Sharigo i ich wspólne dzieci często służyły jako modele dla artysty. Wszystkie te dzieła przepojone są wielką miłością i ciepłem dla przedstawionych.

Na samym początku samodzielnej twórczości, pracując w plenerze, Renoir przypadkowo spotkał niezwykle popularnego artystę Narsisa Diaza, Hiszpana z urodzenia. Praca Diaza zawsze zachwycała Pierre’a Auguste’a. Diaz, patrząc na pejzaż namalowany przez Renoira, był zdziwiony: „Jest napisane bardzo dobrze, ale po co, do diabła, piszesz taką czernią?”. W tym momencie Renoir zrewidował swoje poglądy na paletę użytych kolorów – jego obrazy stały się znacznie jaśniejsze i jaśniejsze nawet w polu cieni, w zasadzie przestał używać czarnej farby. Artysta starał się uchwycić grę kolorów, grę promieni słonecznych na przedmiotach i ciałach, poruszające się cienie i przypadkowe refleksy kolorystyczne, migotanie natury. „Girls in Black” to rzadki wyjątek od reguły w twórczości autorki. Ten obraz jest jednym z pierwszych

Teraz możemy tylko zgadywać, jakie dziewczyny są przedstawione na zdjęciu i co oznaczają ich czarne stroje. Czy to stylowe i modne sukienki, mundurki szkolne czy chwilowa żałoba po zmarłej rodzinie? Jeśli przyjrzysz się zdjęciu z bliska, możesz wyraźnie zobaczyć, że na zdjęciu nie ma czarnego koloru, a sukienki są w rzeczywistości ciemnoniebieskie. Ale czy rzeczywiście tak było, czy też artysta był wierny sobie, odmawiając wzięcia tubki czarnego oleju? Patrząc szczegółowo na materiał sukienek, widać zarówno zielonkawe, jak i bordowe akcenty.

Oba modele przedstawiono pod różnymi kątami. Jeden z nich to cała twarz, patrząc bezpośrednio na widza, możemy szczegółowo zbadać jego proste, wzruszające rysy – oczy w kształcie migdałów, małe, pulchne usta. Dziewczyna w zamyśleniu dotyka ręką twarzy, pieszcząc się lub próbując wyprostować włosy. Druga bohaterka jest napisana z profilu i mniej ostrożnie, tylko schludny nos i cień długich rzęs zwracają na siebie uwagę. Obie dziewczyny są rozmarzone i smutne, obie noszą śliczne czapki, obie są idealnym obrazem młodej paryżanki. Tło obrazu jest niejasne i nie do końca definiowalne. Najprawdopodobniej jest to jakaś mała restauracja lub kawiarnia, ogólnie pomalowana szerokimi pociągnięciami światła. Renoir podziwia swoje młode modelki, niezwykle artystyczne i urocze.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)