Opis obrazu Rembrandta „Wskrzeszenie Łazarza”

Opis obrazu Rembrandta Wskrzeszenie Łazarza

Około 1630 roku spod pędzla wytrawnego mistrza malarstwa Harmenszoon Van Rijn Rembrandt wyłoniło się jedno z jego słynnych arcydzieł „Wskrzeszenie Łazarza”. Obraz został namalowany olejem na drewnie. Płótno, które Rembrandt stworzył u szczytu renesansu, jest perłą światowego malarstwa. Obecnie jest własnością Los Angeles County Museum of Art.

W centrum fabuły znajduje się jedna z biblijnych historii, która ma kluczowe znaczenie w chrześcijaństwie. Zmartwychwstanie Łazarza jest głównym cudem, jaki Jezus pokazał światu. To jest ważniejsze niż leczenie chorych i słabych. Wydarzenie uosabia nie tylko powrót do życia samego Chrystusa, ale także zmartwychwstanie wszystkich ludzi po rozpoczęciu Dnia Pożyczki. Według Biblii, po stworzeniu tego cudu wielu uwierzyło w moc i potęgę Chrystusa.

Akcja rozgrywa się w ciemnych katakumbach, w których pochowano ciało. Łazarz na płótnie samodzielnie podnosi się z trumny. Życie nie wróciło jeszcze do jego ciała. Jest słaby, ale nie umarł. Jezus jest przedstawiony jako młody i boso. Ubrany jest w granatowe szaty. Jego ręka jest podniesiona, jakby rozkazał Łazarzowi wstać i żyć. Ludzie na zdjęciu są bardzo zaskoczeni tym, co się stało. Siostra Łazarza, Martha, wyciąga rękę, by dotknąć swojego brata. Należy zauważyć, że na zdjęciu nie ma obrazu krzyża.

Płótno ma wiele nieścisłości religijnych, przekazuje tylko samą istotę biblijnej przypowieści. Nie przeszkodziło to jednak, aby „Zmartwychwstanie Łazarza” stało się jednym z najlepszych obrazów przedstawiających tak wielkie wydarzenie dla chrześcijan.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)