Opis obrazu Wasilija Perowa „Widzenie zmarłego”

Opis obrazu Wasilija Perowa Widzenie zmarłego

Obraz ten zyskał powszechne uznanie nie tylko wśród współczesnych artysty, ale także innych „ludzi sztuki”. Na przykład V. Stasov mówił pozytywnie o „Drutach zmarłego”. Za swój obraz Perov po raz pierwszy w życiu otrzymał nagrodę specjalną, którą przyznała centralna sala wystawowa Rosji. Obraz zyskał również uznanie za granicą.

Ukończył pracę nad obrazem Perova w 1865 roku, rysując na płótnie prostą rosyjską rodzinę żegnającą się z jednym ze swoich członków. Wszyscy bohaterowie pochylili głowy, wyrażając smutek z powodu utraty drogiego członka rodziny. Starsza kobieta z bezsilności po prostu leży obok trumny, jest tak załamana, że ​​nie może nawet przytulić trumny, jak robi to młoda kobieta, być może żona zmarłego. Ta wzruszająca scena rodzinnej miłości wywołuje u widza głęboki żal z powodu straty innych.

Przedstawieni na zdjęciu pogrążeni w żałobie ludzie nie mieliby tak wielkiej litości, gdyby nie ponury krajobraz w tle. Czarno-szare chmury wywierają na widza zauważalną presję psychologiczną, dodatkowo eskalują sytuację. Podobne odczucia wywołuje rzadki krajobraz, składający się z szarego śniegu i kilku krzaków rozpaczliwie ściskających życie.

Na zdjęciu nawet koń odczuwa cały ciężar swego brzemienia, nie wspominając o opadającej głowie rodziny ze spuszczoną głową. Odnosi się wrażenie, że nie trzyma lejców, a koń powoli wędruje, gdzie mu się podoba. Wierny sługa domu – pies rozpaczliwie szczeka, wydając długie i ponure wycie.

Tak więc obraz Perova „Pożegnanie z umarłymi” nie wyróżnia się dobrym przedstawieniem pejzażu (nigdy nie lubił tego kierunku na poważnie), ale artysta umiejętnie oddał przygnębiony nastrój i smutną atmosferę wszystkich członków rodziny, przedstawiając ich z opuszczonymi głowami i wyczerpanym ciałem.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)