Opis obrazu Izaaka Lewitana „Dąb”

Opis obrazu Izaaka Lewitana Dąb

Krajobraz wykonany przez Lewitana pod nazwą „Dąb” jest bardzo zbliżony w swojej konstrukcji kompozycyjnej do tego samego obrazu o tej samej nazwie autorstwa Savrasowa. Obraz jest bardzo bogaty w różnorodną kolorystykę, którą można porównać również z dziełami Polenowa.

Po namalowaniu bardzo mocnego i dużego dębu rosnącego na skraju lasu, strumienie światła spływają po jego liściach, rozświetlając je kolorami i mieniąc się w rozgrzanym powietrzu. W ten sposób Lewitan był w stanie doskonale oddać delikatny ton wciąż młodej trawy u podstawy dębu, wraz ze złotożółtym, a czasem pomarańczowym kolorem, który pochodzi od żywicznych sosn stojących wokół dębu oraz niepowtarzalną grę cieni na gałęziach i pniach drzew.

Gdy widz widzi dane dzieło po raz pierwszy, od razu rozumie całą istotę sztuki i jej niesamowitą głębię możliwości. Nie jest tajemnicą, że Lewitan przede wszystkim preferował jesienne krajobrazy, znacznie rzadziej można znaleźć obrazy poświęcone sezonowi wiosennemu, a dość rzadko można spotkać krajobraz zaskoczony w środku lata.

Naturalnie głównym bohaterem krajobrazu jest dąb stojący na skraju lasu w otoczeniu drzew iglastych. Dąb rozłożył szeroko gałęzie, a jego kora po prostu mieni się i złocenia w słońcu dzięki gęstej i bujnej koronie, tylko w niektórych miejscach światło słoneczne ma zdolność przenikania ciemnozielonych liści. Z tego powodu widać pod nim pozory złotej aureoli. A ta sucha gałąź nadaje temu obrazowi, a szczególnie dębowi, jeszcze więcej realizmu.

Swoim naturalnym pięknem dąb przyćmiewa wszystkie inne drzewa, nawet jeśli nie zostały wysunięte na pierwszy plan. Siłę dębu nadają również takie małe sosny i kwiatek, który znajduje się u samej stopy. Dąb zawsze kojarzył się z wytrzymałością, sprężystością i wytrzymałością.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)