Opis obrazu Salvadora Dali „Melancholia”

Opis obrazu Salvadora Dali Melancholia

Salvador Dali był geniuszem (może trochę szalonym, ale jest to generalnie charakterystyczne dla geniuszy wyprzedzających swoje czasy) – zgadzają się z tym nawet ci, w których sercu jego obrazy nie znajdują odpowiedzi.

Wszak te obrazy, bardziej niż jakąkolwiek inną sztukę, należy rozumieć sercem, centrum duszy, która rani, szarpie, puka i bije. Wszakże nawet rozumiem zdając sobie sprawę, że artysta ma to na myśli, szukał tego i generalnie protestował przeciwko drugiej wojnie światowej i dyskryminacji, na przykład czarnoskórych, nie zadziała zakochanie się w obrazach. Musisz je poczuć. Poczuć bijącą w nich wolność – są nieskończone, mimo że ogranicza je wąska przestrzeń płótna.

Tak więc Melancholia jest pełna pustyni, która rozciąga się od krawędzi do krawędzi. Góry na horyzoncie tego nie ograniczają, wręcz przeciwnie, wydają się pomagać rosnąć, rozszerzać się. Chmury zwijające się w dziwne kształty rozszerzają niebo. Bezimienne anioły-amory są chuliganami, jeden z nich gra na lirze. Stół z rzeźbionymi słupkami, jak łóżko, wygląda na pustyni niemal absurdalnie i narusza wszelkie prawa ludzkiej percepcji. Mężczyzna z pustą twarzą patrzy w dal znudzony i milczący.

Cały obraz rozbrzmiewa w duszy – melancholia, wiatr na pustyni, dzwonienie strun lutni – ale nie reaguje w mózgu, bo mózg tego nie czuje, za to jest serce.

Tylko serce poczuje pochłaniającą wszystko pustkę pustyni. Tylko serce pędzi w góry, na wyjście z melancholii, do innych miejsc i innych ludzi. Tylko serce może współczuć mężczyźnie z falującymi włosami i oczami szaleńca, pochylonego nad stołem.

Tylko serce zareaguje na dźwięki lutni – mówią „idź w góry”. Albo wręcz przeciwnie, „zostań, posłuchaj jeszcze raz, rozpuść się na wietrze”. Dla każdego ich mowa jest własna, aw pustce pustyni ukryte są wskazówki, odpowiedzi na wszystkie pytania.

Wiatr wyje. Dzwoni lutnia. Melancholia.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)