Opis rzeźby Wenus z Milo

Opis rzeźby Wenus z Milo

W historii sztuki nie ma wielu rzeźb, które natychmiast zyskały popularność. Jednym z nich jest powszechnie czczony posąg Wenus z Milo.

Wenus w starożytnej mitologii rzymskiej była pierwotnie boginią wiosny i kwitnienia; należał do najstarszych bóstw Italii. Później Wenus zaczęła być czczona jako bogini miłości i piękna, którą schwytał grecki rzeźbiarz Agesander w IV wieku pne. Nazwana Milo na cześć wyspy, na której została znaleziona, rzeźba stała się ulubieńcem publiczności i zajęła honorowe miejsce w Luwrze na początku XIX wieku. O znalezione arcydzieło musieliśmy walczyć i podczas gdy strony rozstrzygały sprawę w walce, posąg stracił obie ręce, ale nie stracił z tego powodu atrakcyjności. Przeciwnie, nabrał pewnego uroku.

Rzeźba fascynuje plastycznością i wdziękiem. Mistrz przedstawił nam młodą boginię półnagą, dając nam możliwość cieszenia się jej smukłym ciałem. Gładkie linie ciała, doskonały kształt biustu, zaakcentowana talia i zaokrąglone biodra – wyrafinowane piękno jest tak urzekające, że trudno oderwać wzrok.

Rzymscy rzeźbiarze uchwycili swoje ideały w marmurze z wielkim realizmem. Kult piękna ciała zmusił ich do wyboru nieskazitelnych kształtów. Jednak pomimo podziwu dla młodości rzeźba jest dość prosta i prawdziwa. Fryzura jest starannie wytrenowana, a toga opadająca na biodra, której dziewczyna nie zdążyła podnieść. Natychmiast pojawiły się na świecie piękne formy. Rysy twarzy są natchnione i jakby przenikane promieniami słońca. Twarz Wenus jest kobieca, piękna, pełna spokoju i ciepła.

Wenus daje każdemu czcicielowi wieczną młodość poprzez miłość – wielką twórczą moc. Jej uroda urzeka, podbija, odurza. Unosi się nad ziemią, przekształcając pochmurny dzień, przekształcając wyblakłe jezioro w kryształowy cykl, a uschnięte liście natychmiast zyskują na sile, nadając światu zapach i mocny zapach eteru.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)