Opis fresku Giotto di Bondone „Lamentation of Christ”

Opis fresku Giotto di Bondone Lamentation of Christ

Freski włoskiego malarza i architekta Giotta swoim narodzinami zapoczątkowały zupełnie inną stronę w narracji historii sztuki. Aż do rozkwitu swojej twórczości rzeźbiarze we Włoszech przestrzegali zasad średniowiecznych i rzymskich tradycji rysunkowych.

Malarstwo Giotta zrywa z dawną techniką malarską, aż do zupełnej odmowy przestrzegania jej praw. Florentczycy uważają, że słynny mistrz przekroczył próg najnowszej ery sztuki, w której niewątpliwie mają rację.

W trzyletnim okresie wczesnego renesansu od 1302 roku artysta pracował nad ulepszeniem wystroju ścian kaplicy w Padwie. Jego praca okazała się niezwykle owocna – 38 scen religijnych z Nowego Testamentu. Słynny panel Giotta to centralny fresk „Lamentacja Chrystusa”.

Centralnym punktem obrazu są połączone twarze zamordowanego Chrystusa i Matki. To właśnie w to centrum największego emocjonalnego stresu kompozycyjnie skierowane są wszystkie przedmioty i postacie płótna. Spadzista powierzchnia skały jest jak strzała wskazująca na Świętą Rodzinę. Poglądy niebiańskich i ziemskich uczestników bolesnej sceny są wizualnie i psychicznie zanurzone w tym, co się dzieje.

Maria Magdalena płacze u stóp zmarłego Chrystusa, inne kobiece postacie załamują ręce z goryczą, prawi święci mężowie cierpliwie znoszą nieodwracalną stratę, dostojne krępe postacie siedzące plecami do patrzącego, okryte głowami w peleryny na znak żałoby, złocistobiałe latające anioły są tak po ludzku dotknięte żalem.

Ogólne emocjonalne tło obrazu „Lamentacja Chrystusa” to genialna technika artystyczna Giotta. Wszyscy uczestnicy wydarzenia są zaangażowani w to, co się dzieje, a ułożenie ich ciał, szczegółowe fałdy ubrań, stosunek zaciemnionych i oświetlonych obszarów tworzą niesamowicie realistyczną przestrzenną głębię obrazu.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)