Opis obrazu Dmitrija Lewitskiego „Portret Ursuli Mnishek”

Opis obrazu Dmitrija Lewitskiego Portret Ursuli Mnishek

Data namalowania – 1782. Płótno znajduje się w zbiorach Państwowej Galerii Trietiakowskiej.

Wybitny mistrz malarstwa portretowego namalował portret świeckiej urody, będąc u szczytu umiejętności w latach swojej najwyższej sławy.

Z płótna patrzy na widza siostrzenica króla polskiego Stanisława, druhna, a potem – pani Katarzyny II, prawdziwa towarzyska Urszula Mniszek. Współcześni zwracali uwagę na jej bystry umysł, wykształcenie, erudycję, umiejętność umiejętnego prowadzenia rozmowy, doskonałe zdolności literackie i artystyczne.

Portret wykonany jest w owalu, co nie jest typowe dla malarstwa Lewitskiego w tym gatunku. Uderzająca jest niesamowita umiejętność malarza: obraz wygląda jak niesamowita kamea – do tego stopnia kreski pędzla są tu po mistrzowsku ukryte.

Lśniąca satyna, krochmalona sztywna koronka, gęsto pudrowana wysoka peruka, jasny rumieniec – każdy szczegół zachwyca naturalnym wykonaniem, zbliżając obraz jakościowo do fotografii.

W przedstawianiu ludzkiego ciała artysta osiąga niewyobrażalną doskonałość – za pomocą specjalnych technik artystycznych uzyskuje idealnie równy, matowy odcień skóry arystokraty, zachwycająco równomierne przejście od jasnych do ciemnych obszarów.

Ursula Mnishek spogląda z portretu chłodno, grzecznie, trochę arogancko. Świecka dama uśmiecha się lekko, ale jej mimika jest raczej hołdem dla zwykłej uprzejmości niż prawdziwej uprzejmości. Jasne oczy są zimne, bezpośrednie, ale całkowicie przejrzyste, bez cienia tajemniczości lub ukrytych emocji. Prawdopodobnie arystokratyczne wychowanie i długi pobyt na dworze nauczyły kobietę umiejętnego ukrywania swoich prawdziwych uczuć i nastrojów.

Osobliwą tajemnicę portretu można uznać za jego dziwną atrakcyjność: uważnie przyglądając się obrazowi, widz zaczyna stopniowo odczuwać współczucie dla pani świata, wybaczając jej tajemnicę i surową uprzejmość.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)