Opis obrazu Izaaka Lewitana „Władimirka”

Opis obrazu Izaaka Lewitana Władimirka

Lewitan napisał swoją słynną „Vladimirkę” w 1892 roku. Obraz ten wyróżnia ekspresyjna głębia treści semantycznej i szczególny poetycki smutek. Dziś nazywany jest jednym z najlepszych pejzaży tego malarza, ale zaraz po jego napisaniu krytyk uznał dzieło za nudne i nijakie i nie przywiązywał do niego większej wagi.

Malarz tym dziełem uwiecznił pamięć skazańców, którzy aż do 1890 roku byli wysyłani tą drogą na Syberię na ciężkie roboty. Przed nami dość ponury krajobraz: koniec lata, prawie nagi step, droga prowadząca w dal, Uwalniając swoje miejsce, las przed nami rozstąpił się. Nisko wiszące, ponure niebo z biegającymi skrawkami chmur przywołuje melancholię i smutne wspomnienia. Droga ciągnęła się w nieskończoność, biegnąc poza horyzont…

Legendarna Lewitanowa „Władimirka” przyciąga widza bogatą treścią historyczną i tragicznymi nutami poezji. A pod względem malowniczym obraz jest bardzo interesujący. Rzeczywiście, harmonijnie łączy wyrafinowanie rysunku z różnymi kolorowymi odcieniami: od bladoszarego, przedstawiającego niebo, po zielonkawo-ziemisty, odzwierciedlający step. Bardzo niepokojący nastrój zachmurzonego nieba, groźnie wiszącego nad krętą wstęgą stepowej drogi, został po mistrzowsku oddany. Monotonny, nudny krajobraz nieco ożywia plama światła, przedstawiająca kościół przed nim i ciemną postać kobiety. Stoi przy przydrożnym krzyżu, w milczeniu czekając. Ta droga widziała wiele gorzkich losów, wywołując gorzkie poczucie beznadziejności i melancholii…

Całe płótno przesycone jest bezinteresowną miłością autora do ojczyzny, jego szczerym współczuciem i uczestnictwem w czyimś żalu, dla biednych skazańców, dla matek, sióstr i żon, cierpliwie czekających na nie przy drodze. Artysta przedstawił ten obraz Galerii Trietiakowskiej.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)