Opis obrazu Karla Bryullova „Portret hrabiny Samoiłowej”

Opis obrazu Karla Bryullova Portret hrabiny Samoiłowej

Karl Bryullov był synem rzeźbiarza i od najmłodszych lat wykazał się talentem do rysowania. Był zwolennikiem romantyzmu – ale w przeciwieństwie do romantyzmu zachodniego, gdzie harmonia, piękno i pozytywne nastawienie do świata triumfują, późnorosyjski romantyzm przejawiał się w tragicznych intonacjach i ogólnym sensie tragedii życia. Również romantyzm rosyjski charakteryzuje się zainteresowaniem silnymi uczuciami i emocjami, które ujawniają się w szczytowych momentach i sytuacjach. W tym przypadku dramat w opisie nietypowych tematów jest nieunikniony. Artysta z powodzeniem połączył wszystkie te przejawy gatunku z klasycznie idealnymi twarzami i plastycznością swoich bohaterów. Oprócz dużych dzieł gatunkowych Bryullov stworzył wiele portretów zarówno znanych postaci rosyjskiej kultury, jak i jego przyjaciół i znajomych. Oprócz malarstwa olejnego z powodzeniem malował akwarelami.

Julia Pavlovna Samoilova była bliską przyjaciółką Bryullova; plotka przypisywała im romans. Niezależna, wykształcona i nieprzewidywalna Julia Pawłowna przeżyła wiele przelotnych romansów; nie potrzebowała pieniędzy i prowadziła naprawdę wspaniałe życie. Ukochany nie naruszał prywatności drugiego i równolegle spotykał się z innymi. Karl często malował swoją dziewczynę i to nie tylko na portretach, które noszą jej imię. Na przykład na jego epokowym płótnie „The Last Day of Pompeii” Julia jest przedstawiona trzykrotnie – z przerażeniem przytulająca dwie córki (adoptowane dziewczyny Pacciniego), rzucona na ziemię w luksusowych formach iz glinianym dzbanem obok samego artysty, ratującego przedmioty przed gorącą lawą Wartości kulturowe.

„Portret hrabiny Samoiłowej” to jedno z kultowych dzieł artystki, które kiedyś zrobiło furorę we Włoszech, gdzie zostało namalowane. Na zdjęciu genialna dama z towarzystwa, zwycięsko piękna, dumna, ubrana w luksusową fantazyjną suknię. Uciekając od wakacji, piękność zatrzymała się na chwilę, zrzucając maskę. Pomiędzy Samoilovą a salą, z której właśnie wyszła, zaciągnięto szkarłatną zasłonę, jakby oddzielając bohaterkę od wyższych sfer, przeciwstawiając się jej.

Postacie gości balu rozmywają się jak w dymie papierosowym, wydają się wyblakłe i nieważne. Artystka podziwia odważną, wolną kobietę, która rzuciła wyzwanie fundamentom społeczeństwa i żyła tak, jak chciała. Fantazyjny strój Julii ma jasne akcenty, intensywność kolorów portretu jest zbliżona do „Ostatniego dnia Pompei”. Charakterystyczną cechą obrazu jest bogactwo czerwieni we wszystkich jej odcieniach – od ciemnego szkarłatu i krwistego szkarłatu po delikatny róż. Drugi wiodący kolor to biały; niebieskawe na gładkiej satynie sukienki i ciepłe, złote – na wzór miękkości gronostajowego futra. Uczennica Samoilovej, Amalia Paccini, czule przylgnęła do swojej przybranej matki, jest zamyślona i trochę smutna. Wydaje się, że to, co się dzieje na balu, nie uszczęśliwiło dziewczyny, a nawet lekko przestraszyło.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)