Opis obrazu Marca Chagalla „Autoportret ze sztalugą”

Opis obrazu Marca Chagalla Autoportret ze sztalugą

Kilka portretów namalował artysta Marc Chagall w 1914 roku. Jednym z nich jest „Autoportret ze sztalugą”. Wcześniej, w wieku 19 lat, rosyjski malarz o żydowskich korzeniach uczył się podstaw sztuki u wielu mistrzów. Od Witebska po Petersburg, w kolebce nowych kierunków – Paryżu, młody rzeźbiarz kształtuje własny styl. Był oparty na kubizmie, ekspresjonizmie i prymitywizmie.

Autoportret ze sztalugą stwarza pierwsze wrażenie tajemniczości. Artysta siedzący na wpół odwrócony, odwraca wzrok, odwrócony od sztalugi na widza.

Entuzjastyczna praca została przerwana: gospodarz był pełen kolorowych plam, pędzel w jego dłoni zastygł w nieważkości, drugą ręką mocno trzymał paletę wypełnioną różnymi kolorami. Fabuła jest lakoniczna i prosta. Ale spektakl jest na tyle indywidualny, że zostaje natychmiast zapamiętany i nie pozwala odciągnąć uwagi od niezwykłej techniki artysty Chagalla.

Codzienna fabuła z twórczego życia autorki rozgrywa się w kontrastujących jasnych punktach. Koszula i płótno na sztalugach są niebieskawo-białe, podobnie jak zachmurzone niebo. Twarz jest dziwnie żółtawa z brązowymi i zielonymi cieniami. Nawet na ciemnobrązowej ścianie widać białą plamę światła.

Niektóre fragmenty obrazu są wyraźnie sześcienne. Paleta z równomiernie zarysowanymi okręgami szkarłatnej, czarnej i zielonej farby ma kwadratowy kształt. Jego rogi są dość szorstkie. Pędzle narysowane obok są linearne, niedbałe – w stylu prymitywizmu.

Brak tęczówki w białych oczodołach portretu wydaje się przerażający i znaczący. Niezrównany, unikalny sposób pokazywania rzeczywistości Chagalla chwyta tę oryginalność i zabiera w długą podróż bocznymi uliczkami tajemniczej duszy artysty.

Po obejrzeniu jego autoportretu pojawia się chęć zapoznania się z pozostałymi dziełami mistrza i rodzi się zaufanie do ich oryginalności.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)