Opis obrazu Vladimira Borovikovsky’ego „Portret E. A. Naryszkiny”

Opis obrazu Vladimira Borovikovskyego Portret E. A. Naryszkiny

Boskie piękno córki głównego szambelana A. L. Naryszkina nie mogło pozostawić obojętnego malarza ikon Władimira Borowikowskiego.

Jego twórczość powstała w dzieciństwie, kiedy jego ojciec i bracia, będący malarzami ikon, nauczyli przyszłego artysty wszystkich podstaw umiejętności.

Po służbie w pułku kozackim w latach 1774-1780 przeszedł na emeryturę w stopniu porucznika, poświęcając dalsze losy malarstwu.

Zaczyna malować obrazy do kościołów, a później decyduje się na przyjmowanie indywidualnych zamówień na portrety ludzi. Później powstało arcydzieło uznanego mistrza portretu.

Jako druhna honorowa cesarzowej, młoda Elena w wieku 15 lat wyszła za mąż za księcia Arkadego Suworowa, ale związek był dla niej nieszczęśliwy, ponieważ jej mąż absolutnie nie został stworzony do stworzenia poważnego związku.

Po 11 latach pozostaje wdową, mając już czworo małych dzieci. Po śmierci męża wyjechała na długi czas do Europy, ale czasami przyjeżdżała do Rosji na krótkie okresy. Ze względu na stan zdrowia potrzebowała ciepłego powietrza.

W 1814 roku na kongresie wiedeńskim odbywały się wspaniałe bale, na których obecni byli królowie, książęta i cesarze wszystkich stanów. Dzięki swojemu naturalnemu pięknu, kobiecemu wdziękowi i wyrafinowanemu głosowi zajęła dobrą niszę wśród najwyższej arystokracji Europy.

Poznała więc księcia Wasilija Golitsina, a później wyszła za niego za mąż i pozostała na zawsze w swojej ojczyźnie, w Symferopolu.

Nawet w wieku dorosłym była piękna i świeża jak róża, zachowała dobry wzrok i jasność umysłu, czarującą życzliwość i dobroć.

Nawet D. Rossini na jej cześć poświęcił linę, którą później użył w finale opery „Cyrulik sewilski”

Przyjaźniła się ze ślepym poetą I. Kozłowem, a także z A. S. Puszkinem i W. Żukowskim.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)