Opis obrazu Zinaidy Serebryakovej „Autoportret w szaliku”

Opis obrazu Zinaidy Serebryakovej Autoportret w szaliku

Niektórzy historycy sztuki uważają, że Zinaida Serebryakova namalowała swój autoportret podczas fascynacji Wschodem.

Zinaida Serebryakova to pierwsza kobieta, której udało się zapisać w historii malarstwa rosyjskiego. Dzięki jasnemu i wyraźnemu darowi malowała swoje obrazy pełne światła, życzliwości i radości.

Zinaida miała szczęście urodzić się w rodzinie, w której cała atmosfera była nasycona miłością do sztuki i architektury. Można powiedzieć, że jest od urodzenia z ołówkiem w rękach. Talent dziewczyny objawił się w młodym wieku – wolała nie bawić się z rówieśnikami, ale spędzać czas na rysowaniu.

Niestety los Zinaidy nie był łatwy. Pomimo wygodnego dzieciństwa i życia w Rosji, po śmierci męża Borysa Anatolijewicza (zmarł na tyfus) Zinaidzie było ciężko. Została wdową w wieku 35 lat i została sama z dziećmi i chorą matką, zmuszona była zarabiać na życie dla siebie i swoich dzieci, sprzedając swoje obrazy za pensa. Wraz z wybuchem wojny domowej artysta został zmuszony do opuszczenia Neskuchnoye i przeniesienia się do Charkowa. Ale nawet tam szczęście nie uśmiecha się do niej.

W 1924 roku podejmuje dla niej trudną decyzję o wyjeździe do pracy w Paryżu. Niestety wyjazd nie był tymczasowy, ale stały. Wszystko, co Zinaida Serebryakova zarobiła we Francji, wysłała do domu, do swoich dzieci i matki.

W „Autoportrecie w szaliku” widzimy młodą dziewczynę o żywych i figlarnych oczach. Chusta na głowie jest zawiązana w orientalny sposób. Obraz wywołuje uśmiech widza. Na zdjęciu zastosowano niewiele kolorów, głównie ciemnoniebieski odcień.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)