Opis obrazu Michaiła Vrubela „Muza”

Opis obrazu Michaiła Vrubela Muza

Całemu życiu artysty towarzyszyła tak naprawdę jedna kobieta – jego żona Nina Zabela. To stwierdzenie można bezpiecznie odnieść do pracy Vrubela. Bez względu na to, jakie kobiece bohaterki przedstawił artysta na swoich płótnach – Morska Księżniczka, Wiosna czy Małgorzata – można było w nich dostrzec cechy Niny.

Uśmiech, który lekko rozświetlił usta, duże oczy, lekko wydłużony owal twarzy, smukła sylwetka i długie, cienkie ramiona – wszystko to staje się integralną cechą kobiecych bohaterek Vrubela. Jednocześnie artysta wielokrotnie tworzył portrety swojej żony.

Do jednego z nich należy obraz „Muza” (1896), obecnie przechowywany w Galerii Trietiakowskiej. Nie należy jednak zapominać, że mamy przed sobą specjalną odmianę gatunku portretowego – portret fantastyczny, portret fikcyjny, w którym nie ma miejsca na trywialny realizm i surowy naturalizm.

Jest to szczególnie widoczne w niezwykle głębokich oczach kobiety, która wydaje się gotowa w każdej chwili błyszczeć szmaragdowym piekielnym ogniem. To samo dotyczy rozpuszczonych włosów Niny, które w pewnym momencie tracą swoją materialność, stają się czymś w rodzaju bezcielesnego wiatru, płomienia.

W samym wyglądzie bohaterki, w otaczających ją kwiatach, coś bajecznego się potyka: odbija się artystyczne doświadczenie Vrubela. W ten sposób natychmiast przywołuje się „Złoty Kogucik” lub „Opowieść o zmarłej księżniczce” Puszkina. Jednocześnie na obrazie wyczuwalny jest pewien akcent dekoracyjności, cecha charakterystyczna dla większości artystów symbolistów, a zwłaszcza Vrubela.

Zwróć uwagę, że podobna cecha dotyczy innej „Muzy” artysty – obrazu namalowanego kilka lat wcześniej. A na tym płótnie wizerunek siedzącej na ławce Niny nie jest pozbawiony jakiejś konwencjonalnej dekoracyjności, teatralności, za którą tak bardzo kochamy i cenimy twórczość Vrubela.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)