Opis obrazu Pabla Picassa „Kobieta z gitarą”

Opis obrazu Pabla Picassa Kobieta z gitarą

Picasso jest jednym z założycieli kubizmu. Początkowo malował realistycznie, ale potem, niezadowolony z tego, stopniowo zaczął rozbijać realizm na składowe detale, razem z obrazami, jakby rozcinając wszechświat. Można to prześledzić do jego pracy, jeśli spójrz na nie konsekwentnie.

Te pierwsze są realistyczne i pokazują świat w całości (lub próbują). Potem stopniowo zaczynają się upraszczać, stają się coraz bardziej schematyczne. Po pierwsze, objętość znika, pozostawiając tylko płaszczyzny w miejscu poruszających się kulek i kostek.

Trudno w nich dostrzec fabułę, ale jest jedna i jeśli dobrze się przyjrzeć, można dostrzec dynamikę, która nie zawsze jest charakterystyczna dla trójwymiarowych obrazów. Wtedy objętość, jaką mogły nadać płaszczyzny, znika i rysunek staje się nieodwołalnie dwuwymiarowy. Zaczyna wyrażać główną ideę w liniach, nie spoglądając wstecz na zasady akademizmu i działając wyłącznie w interesie celu.

Potem pozostają tylko plamy koloru, w których wciąż widać fabułę – czasami bardziej wyrazistą niż u innych artystów, którzy tworzą bardziej konserwatywny sposób. Kiedy cała ta ścieżka została pokonana, Picasso z nową wiedzą ponownie wrócił do realizmu, jakby przeskakując cały dystans pokonany jednym skokiem.

Jego „Kobieta z gitarą” to dzieło przedostatniego okresu. Nie ma w nim nic obszernego, w rzeczywistości jest to tylko figura czarno-biała, ograniczona kilkoma liniami. Ale tymczasem widać, że czule trzyma gitarę, jak dziecko, że jest z siebie zadowolona, ​​a uśmiech na jej ustach jest delikatny, słodki, mimo że wskazuje na to tylko kilka zwrotek. Wydaje się, że gdy tylko kobieta zacznie śpiewać, popłynie czysta melodia, pozbawiona znaczenia, fabuły i słów, co jest jedyną harmonią.

Opis obrazu Pabla Picassa Kobieta z gitarą


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)