Opis obrazu Pabla Picassa „Siedząca kobieta”

Opis obrazu Pabla Picassa Siedząca kobieta Pablo Picasso napisał swoje dzieło „Siedząca kobieta” w 1908 roku. Słynny malarz w tym czasie przechodził już przez „niebieski” i „różowy” okres twórczości i wkraczał w nowy etap życia, przechodząc do stylu kubicznego. W centrum niezwykłego obrazu znajduje się wizerunek kobiety. Zajmuje prawie całą przestrzeń płótna. Ta kobieta nie jest krucha i chuda, jak zwykle ją przedstawiają jej malarze. Siedząca kobieta Picassa wydaje się szorstka i pulchna. Siedzi głęboko zamyślona, ​​z założonymi rękami i głową opartą na nich. Jej twarz wyraża głębokie myśli, oczy są zamknięte. Chcąc pokazać widzowi siedzącą kobietę tak, jak sam ją widzi, Picasso czyni ją kanciastą, to pierwsze próby pokazania jednego obrazu z różnych stron i punktów widzenia. Picasso za pomocą kubizmu chce pokazać wszechstronność kobiecego wizerunku. Kobieta jest przedstawiona nie za pomocą jej nieodłącznych gładkich i cienkich linii, ale wręcz przeciwnie, za pomocą szorstkich, grubych, kanciastych linii. Picasso celowo narusza prawa anatomii płótna, czyniąc stopy kobiety niepodobnymi do stóp normalnej damy. Jej kolana są również przedstawione nierealistycznie. W obrazie „Siedząca kobieta” nie ma perspektywy. Tło to zwykła gładka ściana, jest solidna. Cała paleta płótna jest monochromatyczna, podobnie jak wiele innych kreacji mistrza. W tej kreacji Picasso wykorzystuje głównie gamę odcieni brązu. Przyciemnia tło płótna, na którym jedna ciemna, wyraźna linia dzieli przestrzeń pomieszczenia na podłogę i sufit. Górna część kobiecego ciała ma taki sam odcień jak ściana. Na resztę ciała artystka stosuje jaśniejszy odcień zbliżony do ciała, na przemian z rozmytą czernią.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)