Opis obrazu Pawła Filonowa „Pierwsza symfonia Szostakowicza”

Opis obrazu Pawła Filonowa Pierwsza symfonia Szostakowicza

Pavel Filonova to jeden z najzdolniejszych i najbardziej złożonych artystów XX wieku. Nazywano go „naocznym świadkiem niewidzialnego”, „konserwatywnym futurystą”. Twórczość artysty zwiększyła zainteresowanie ruchami awangardowymi w ZSRR.

Obrazy P. Filonova wyróżniały się skalą, odrzuceniem oczywistej strony rzeczywistości i chęcią odzwierciedlenia świata widzialnych i niewidzialnych zjawisk, pochodzenia bytu. Jego sztuka miała charakter analityczny, starając się udowodnić, że forma i kolor nie są jedynymi narzędziami przekazu myśli obrazkowej.

Przy takim podejściu koncepcja obrazów P. Filonova zawsze była trudna do wyjaśnienia i zrozumienia. I Symfonia Szostakowicza to jedna ze słynnych interpretacji odzwierciedlających twórcze zasady malarstwa mistrza. Artysta wyjaśnił istotę sztuki analitycznej, przedstawiając obiekt z różnych punktów widzenia, tworząc skomplikowany rysunek. Metaforyczne obrazy artysty odzwierciedlają eteryczne formy myśli i świadomości. Tak więc w kompozycji tej pracy twarze ludzkie wyłaniają się z głębi „jednostek działania” na powierzchnię.

Obraz powstał w 1935 roku pod wrażeniem tego, co usłyszał w radiu. P. Filonov był zafascynowany muzyczną formą symfonii Szostakowicza. Związek sztuk pięknych i muzyki to obszar o wyjątkowej wyrazistości rodzącego się nowego obrazu epoki tamtych czasów. Artyście udało się zwizualizować melodię, która poruszyła jego uczucia i umysł.

Na płótnie w wirze rodzi się „organizm” państwa. Wielobarwne tło niczym puzzle wypełnia całą przestrzeń bezkształtną masą. Pstrokaty, lepki „bagno” opływający twarze jest porównywany do powolnego upływu czasu, zmian i chaotycznego chaotycznego procesu ewolucji epoki.

Twarze ludzi, uchwycone pod różnymi kątami, odzwierciedlają muzyczne przejścia kompozycji muzycznej i nastrój publiczności tamtych czasów. Niepokój i smutek to twarze na dole kompozycji, wyraz twarzy po prawej jest napięty, co podkreślają mocno ściśnięte usta i ciemno ściągnięte brwi. Zaczynając od ciemności i podnosząc partię fletu, delikatny kruchy profil kobiecy z lekkim rumieńcem wyłania się nieco z boku środka.

Trzecia część Symfonii jest tragiczna, zapowiadająca nieodwracalne katastrofy. Górna część obrazu zawiera ten sam rodzaj profili, oczy odbijają zagładę i beznamiętność. Twórcy „organizmu państwowego” są pełni sprzeczności i wątpliwości, starają się wyglądać na zrównoważonych i entuzjastycznie pędzących ku nowemu życiu. Jednak przeczucie katastrofy nie pozwala im odejść.

I Symfonia Szostakowicza to złożone połączenie znaczeń i symboli. Dominująca idea chaosu jest łagodzona przez promienie światła i jasne odcienie błękitu na twarzach, dając upiorne nadzieje na możliwą świetlaną przyszłość.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)