Opis obrazu Rembrandta Harmenszoona Van Rijna „David’s Farewell to Jonathan”

Opis obrazu Rembrandta Harmenszoona Van Rijna Davids Farewell to Jonathan

Wielki holenderski artysta Rembrandt Harmenszoon van Rijn był wielkim mistrzem w przedstawianiu ludzkich emocji i przeżyć. Dzieła gatunkowe mistrza są bardzo różnorodne, ale bez względu na to, jaki temat napisał, głębia ludzkich namiętności była dla niego zawsze najważniejsza. Jednym z nauczycieli Rembrandta był Peter Lastman – i to on miał największy wpływ na styl ucznia. To od niego młody autor przyjął osobliwą różnorodność obrazów i dbałość o drobne szczegóły. W swojej wczesnej pracy Rembrandt starał się opisać wszystkie drobne rzeczy i szczegóły na obrazach tak dokładnie i dokładnie, jak to tylko możliwe. Jedną z cech artysty jest także zamiłowanie do autoportretów. W młodości wiele przedstawiał w szkicach do obrazów, w najbardziej skomplikowanych ubraniach i dziwacznych pozach.

Na obrazie „David’s Farewell to Jonathan” twórca przedstawił biblijną scenę opisaną w Pierwszej Księdze Królewskiej. Według Starego Testamentu Jonatan był synem króla Saula i przyjacielem króla Dawida. Początkowo młody Dawid, któremu w dzieciństwie przewidziano bezprecedensową wielkość i tron, służył pod Saulem, pierwszym królem ludu Izraela. W tym czasie zaprzyjaźnił się z Jonatanem (Jonatanem), synem Saula. Zwycięstwa Dawida nad Filistynami jako generał i zabójstwo Goliata zaczęły przyćmiewać chwałę samego Saula, po czym zawistny król rozgniewał się na swojego lojalnego wojownika. Obawiając się, że Dawid później zajmie jego miejsce, Saul dwukrotnie próbował go zabić; nie ukrywając już zazdrości i wrogości, otwarcie rzucił włócznią w Dawida. Dowódca został zmuszony do ucieczki do Ramy.

Relacja między Dawidem a Jonatanem jest uważana za doskonały przykład biblijnej przyjaźni. To syn króla dwukrotnie uratował Dawida przed śmiercią, wywołując gniew jego ojca. Zdając sobie doskonale sprawę, że w przyszłości mimo pokrewieństwa będzie musiał oddać tron ​​Dawidowi – szczęśliwie zgodził się zająć drugie miejsce po swoim najbliższym przyjacielu. Na zdjęciu widzimy pożegnanie dwóch bliskich przed ucieczką Dawida, przy świętym kamieniu Azail. Tylko surowa twarz Jonathana jest zwrócona do widza – David jest przedstawiony z tyłu, zrozpaczony, kucający do piersi przyjaciela. Uważa się, że śmierć jego żony Saskii zainspirowała Rembrandta do namalowania obrazu. David, którego twarzy nie widzimy, przypomina figurę dziewczyny i prawie białe włosy; Rembrandt nadał Jonathanowi własne cechy. Wiadomo, że obraz pierwotnie był wystawiony w czarnej, żałobnej ramie, co potwierdza tę wersję.

Ogólny złoty ton, w którym zapisani są bohaterowie płótna, kontrastuje z ponurym brązowawym tłem. Artysta widzi przyjaźń bohaterów, ich wzajemne przywiązanie, jakby rozświetlone złotym blaskiem; ale rzeczywistość dzieląca tych dwóch mężczyzn jest mroczna i bezlitosna. Wzrok przyciąga delikatny i lekki obraz płaczącego Dawida ubranego w różowawe szaty; Jonathan, bogato ubrany w jasnozielony, poważny i ponury, jest trochę w cieniu. Płótno jest przesiąknięte transcendentalną tęsknotą i smutkiem. Obraz Pożegnanie Dawida z Jonathanem Rembrandta został zakupiony przez Piotra Wielkiego do jego kolekcji i obecnie znajduje się w Ermitażu. Był to pierwszy obraz, który przybył do Rosji z Europy.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)