Opis obrazu Wasilija Szebueva „Autoportret”

Opis obrazu Wasilija Szebueva Autoportret

Shebuev to rosyjski malarz, który ze wszystkich stylów preferował akademizm i klasycyzm, hołdował stylowi pisania klasyków i nawet nie eksperymentował z kubizmem ani impresjonizmem.

Tematy, które wybrał do swoich obrazów, są dość typowe dla tego podejścia – a mianowicie sceny historyczne i rodzajowe, okresowo z naciskiem na tematy religijne lub mitologiczne. Jego obrazy cechuje szczegółowość, monumentalność i rozmach tkwiący w klasycyzmie.

Wiele postaci, kilka pod-znaczeń, oddzielne sceny, zjednoczone wspólną fabułą w jedno epickie płótno – wszystko to jest dla niego normalne. Jednak jeśli chodzi o własny autoportret, Shebuev podchodzi do sprawy z zaskakującym zaniedbaniem. W rzeczywistości jego autoportret to szkic ołówkiem, bardzo utalentowany i dokładny, wyszukany, ale wciąż pozbawiony tła i koloru.

Przedstawia artystę w młodości – kręcony, z długą, wąską twarzą, z lekkim półuśmiechem na ustach i miłym spojrzeniem, wygląda jak student, który idzie na studia dla pary i szczerze kocha swoją pracę.

Wrażenie potęguje teczka ze sznurkami – najprawdopodobniej są w niej rysunki, a ten dotyk uzupełnia portret, czyni go obszerniejszym. Shebuev trzyma w prawej ręce wieczne pióro, lewą trzyma teczkę i wygląda niepoważnie, wesoło, zadowolonego z życia. Autoportret jest kompleksowo daleki zarówno od klasycyzmu, jak i akademizmu, które są nieodłącznie związane z pewnym przepychem i powagą w przedstawieniu człowieka.

W swoim autoportrecie Shebuev raczej przekazuje swój własny charakter, dostrzega znaczący wyraz twarzy, niż stara się wyglądać poważnie i surowo. Jest w tym coś z autoironii, ze zdolności pojawiania się przed publicznością nie tylko w pełnym przebraniu, ale także takim, jakim jesteś naprawdę.

I to dobrze, ponieważ dostajesz portret artysty, a nie pustą, spokojną maskę z jego twarzy.


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)